مجیـــد ولی
منی دیم ءَ یک نبشتانکے گْوست کہ *سید گنج ءِ لبزانی بزانت ءِ سر ءَ چمشانکے* ءِ بُنگپ ءَ نبیسّگ بوتگ اَت.
من اے نبشتہ کار ءَ نہ زان آں کہ کے اِنت, ءُ آئی ءَ انچُکیں دپارے پرچا چست کُتگ, سید گنج ءِ نزّواروک آئی ءِ ترتیب دیوک بلّے دگر بیتگ اَنت بلے اے گال سید کُنڈ کُنڈ ءَ ترّ اِتگ ءُ گپتگ اَنت, ءُ من نہ زان آں اے نرد چوں گال ءَ یک مانایے دیگ ءَ اِنت. ھالانکہ ھچ زبان ءَ گالانی مانا یکّے نہ اِنت, ھر دمگ ءَ یکّیں گال ءِ دگہ مانایے, چوش کہ مکران ءَ *مِنڈ* مادگیں کُچک ءَ گُش اَنت, ءُ سلیمانی ءَ *جِنڈ* جنیں چُکّ ءَ گْوش اَنت.
من ءَ امیت اِنت کہ آ واج ءِ نگد انچیں تئی وڑیں نگد بیتگ اَنت کہ ایشانی سر ءَ کسّ ءَ وھد زوال کنگ ءِ موہ نہ بیتگ, اے کتاب منی ءُ تئی وڑیں مردماں ھیرت چاری نہ کُتگ بلوچی ءِ بُرزشانیں ندکاراں ھیرت چاری کُتگ, اے مرد ءِ کہ تو نام نبشتگ ایشی ءِ نام ھمیش اِنت تئی ند ءَ دیستگ.
تو گْوش ئے آپ ءَ *زُپّگ" کارمرد نہ بیت بیا مند گوبرد ءَ من ترا پیش دار آں کہ زُپّگ, شُلُنچگ, کارمرد بنت,
ءُ *آبست* ھم مئے دمگاں کارمرد بیت, بندگاہ ھم گْوش اَنت ءُ *آبست* ھم گْوش اَنت بلے تئی وڑیں چے زان اَنت کہ ناں جاگھے شُتگ اَنت ناں کہ جاھے دیستگ اِش,
مئے نیمگ ءَ من ترا چار پیش دار آں کہ آپت پہ بلاہ ءُ چالاک ءَ دوئیناں کارمرد بیت, تو ایشی ءَ وتگڑینے گْوشگ ءَ ئے, باید اِنت اے وڑیں گُھے ورگ ءَ پیسر تئی للّک بُرّ اِتیں بلے بژن کہ مُلک نیست, سید ءِ سر ءَ گپ جنگ ءَ پیش بہ رو وتی جند ءَ بہ وان کہ ترا کے ءَ زندگ کُتگ.
سید بلوچی ءِ پیگمبر اِنت, آئی ءِ جاہ ءَ داں مُزروچ ءَ بلوچی ءِ تہ ءَ کس گپت نہ کنت.
تو نگد کُتگ کہ *آپ ءِ سر ءَ ٹپ نہ بیت* ٹپ نشان ءَ گْوشگ ءَ اِنت, انچو وَ تو بہ زان ئے کہ اد ءَ آئی ءِ مراد ھما نشان اِنت کہ آپ ءِ سر ءَ رندگ بیت, اد ءَ ھم تئی نگد ءَ ھچ وزن نیست, ءُ تئی بستار چے اِنت کہ تو بلوچی ءِ گالانی سر ءَ ایراد آرگ ءَ ئے.
اے تئی کینگ ءِ آس اِنت, تئی اے نبشتگینانی تہ ءَ ابید کہ کینگ ءُ وت منّی ءَ دگہ ھچ نیست اَت کہ باوستے بہ کُتیں, بلے اُمیت کن آں کہ دیمتر ءَ ند ءِ چست کنگ ءَ پیش وت ءَ چار ئے, دیم ءِ مردم ءَ چار ئے ءُ پد ءَ وتی ءُ آئی ءِ کرد ءَ چار ئے
تئی کستر:- مجیب ولی
من اے نبشتہ کار ءَ نہ زان آں کہ کے اِنت, ءُ آئی ءَ انچُکیں دپارے پرچا چست کُتگ, سید گنج ءِ نزّواروک آئی ءِ ترتیب دیوک بلّے دگر بیتگ اَنت بلے اے گال سید کُنڈ کُنڈ ءَ ترّ اِتگ ءُ گپتگ اَنت, ءُ من نہ زان آں اے نرد چوں گال ءَ یک مانایے دیگ ءَ اِنت. ھالانکہ ھچ زبان ءَ گالانی مانا یکّے نہ اِنت, ھر دمگ ءَ یکّیں گال ءِ دگہ مانایے, چوش کہ مکران ءَ *مِنڈ* مادگیں کُچک ءَ گُش اَنت, ءُ سلیمانی ءَ *جِنڈ* جنیں چُکّ ءَ گْوش اَنت.
من ءَ امیت اِنت کہ آ واج ءِ نگد انچیں تئی وڑیں نگد بیتگ اَنت کہ ایشانی سر ءَ کسّ ءَ وھد زوال کنگ ءِ موہ نہ بیتگ, اے کتاب منی ءُ تئی وڑیں مردماں ھیرت چاری نہ کُتگ بلوچی ءِ بُرزشانیں ندکاراں ھیرت چاری کُتگ, اے مرد ءِ کہ تو نام نبشتگ ایشی ءِ نام ھمیش اِنت تئی ند ءَ دیستگ.
تو گْوش ئے آپ ءَ *زُپّگ" کارمرد نہ بیت بیا مند گوبرد ءَ من ترا پیش دار آں کہ زُپّگ, شُلُنچگ, کارمرد بنت,
ءُ *آبست* ھم مئے دمگاں کارمرد بیت, بندگاہ ھم گْوش اَنت ءُ *آبست* ھم گْوش اَنت بلے تئی وڑیں چے زان اَنت کہ ناں جاگھے شُتگ اَنت ناں کہ جاھے دیستگ اِش,
مئے نیمگ ءَ من ترا چار پیش دار آں کہ آپت پہ بلاہ ءُ چالاک ءَ دوئیناں کارمرد بیت, تو ایشی ءَ وتگڑینے گْوشگ ءَ ئے, باید اِنت اے وڑیں گُھے ورگ ءَ پیسر تئی للّک بُرّ اِتیں بلے بژن کہ مُلک نیست, سید ءِ سر ءَ گپ جنگ ءَ پیش بہ رو وتی جند ءَ بہ وان کہ ترا کے ءَ زندگ کُتگ.
سید بلوچی ءِ پیگمبر اِنت, آئی ءِ جاہ ءَ داں مُزروچ ءَ بلوچی ءِ تہ ءَ کس گپت نہ کنت.
تو نگد کُتگ کہ *آپ ءِ سر ءَ ٹپ نہ بیت* ٹپ نشان ءَ گْوشگ ءَ اِنت, انچو وَ تو بہ زان ئے کہ اد ءَ آئی ءِ مراد ھما نشان اِنت کہ آپ ءِ سر ءَ رندگ بیت, اد ءَ ھم تئی نگد ءَ ھچ وزن نیست, ءُ تئی بستار چے اِنت کہ تو بلوچی ءِ گالانی سر ءَ ایراد آرگ ءَ ئے.
اے تئی کینگ ءِ آس اِنت, تئی اے نبشتگینانی تہ ءَ ابید کہ کینگ ءُ وت منّی ءَ دگہ ھچ نیست اَت کہ باوستے بہ کُتیں, بلے اُمیت کن آں کہ دیمتر ءَ ند ءِ چست کنگ ءَ پیش وت ءَ چار ئے, دیم ءِ مردم ءَ چار ئے ءُ پد ءَ وتی ءُ آئی ءِ کرد ءَ چار ئے
تئی کستر:- مجیب ولی
+ نوشته شده در جمعه سی و یکم شهریور ۱۳۹۶ ساعت 0:52 توسط ساسان
|
این وبلاگ فرهنگی اجتماعی وادبی به دور از هرگونه رنگ سیاسی است همه اقوام وهموطنان فرهنگ دوستان می توانند بنده رو کمک کنن