شى محمد درفشان

شى محمد درفشان، پسر شى جلال پور، از شاعران قرن دوازدهم هجرى مى‏باشد. خاندان او از خاندان‏هاى اهل فضل و شعر بوده‏اند و شاعران بسيارى از اين خاندان برخاسته‏اند. او در شهر مجد در حوالى قصر قند بدنيا آمد و تعليمات دينى و زبان فارسى و عربى را نزد مادرش فراگرفت و از همان كودكى به شعر و شاعرى علاقه داشت.

شى محمد در شعر به محمد تخلّص جسته است و درفشان لقبى است كه قومش به او داده‏اند. تاكنون به جز كتاب لغت اثرى از او چاپ نشده است. وى در توحيد بارى تعالى آورده است: به نام خدايى كه درّ وجود بر آورد از بحر افصال جود برآرنده آسمان و زمين نگارنده آدم از ماء و طين

ناطق مكرانى

گل محمد، متخلص به ناطق از شاعران شيرين سخن بلوچستان در قرن سيزدهم هجرى است. وى از آنجا كه اهل مكران بوده به مكرانى مشهور است. ناطق به علت ناملايمات كه در مكران متحمل شد به سند، مسافرت نمود و ميرصوبدار، خان تالپور، او را گرامى داشت وى بعداز مدتى ازتالپور به هندوستان مهاجرت كرد. وى در سال 1264 ه .ق وفات يافته است.

از اشعار اوست:

صبا از جانب ناطق سلامى خاك مكران را كه من چون غنچه دل در گلشن هندوستان بستم اى عزيزان وطن دست بشوييد از من كشته هندم و سبزان گلابى پوشش

ملا ولى محمد ملازايى

ملا ولى محمد ملازايى از شاعران پر آوازه بلوچستان، بيشتر عمر خود را در شهر دزك بلوچستان سپرى كرد با آنكه از نعمت ديدگان محروم بود اما به شعر علاقه‏اى سخت مفرط داشت. از وى مثنوى نامه‏اى بلند بر جاى مانده است. او در بسيارى از اشعارش دوست محمد خان باركزايى، حاكم بلوچستان را كه شخصيت محبوب او بوده بسيار ستوده است.

ملا ولى محمد در سال 1347 ه .ق در بلوچستان دارفانى را وداع گفته است.

از اشعار اوست:

ثنابر ذات پاك كرد گار است كه او را پادشاهى برقرار است به مخلوق جهان روزى دهنده رونده هم خزنده هم چرنده گدارا پادشاهى بخش دارد به شاهان گه گدايى را شمارد

اسماعيل پل آبادى

اسماعيل پل ا آبادى از شاعران معاصر بلوچ در سال 1303 ه .ق در روستاى بهل آباد بلوچستان متولد گرديد. پدر وى ملابخش نيز از شاعران بلوچ بوده است او در كنار كشاورزى به سرودن شعر نيز پرداخته است. وى به زبان بلوچى و فارسى داراى اشعار متعددى مى‏باشد.

از اشعار اوست:

الهى رحم كن بر من كه بس در بند و حيرانم هواى نفس شيطانى رسانده تا به لب جانم گناهانم ببخشا من اميد از فضل تو دارم بجز از تو به زارى نباشد هيچ سامانم چون اسماعيل گنه كاراست خدا را نام ستار است به وقت كندن جانم ببخشا نور ايمانم

قاضى نور محمد گنج آبوى

قاضى نور محمد پسر قاضى عبدالله در گنج آبه متولد شد. او در خدمت سردار نصيرخان براهويى بوده است و در برخى از جنگ‏هاى نصيرخان، او را همراهى كرده است.

چنانكه مثنوى رزمى «تحفه النصير بلوچ» حاصل يكى از سفرها جنگى اوست.

از اشعار اوست:

به نام خداى جهان آفرين زمين و زمان انس جان آفرين خدايى عظيم و عليم و خبير هوالله على كل شى‏ء قدير

بلوچ ميرداد

بلوچ ميرداد، معروف به رودكى بلوچستان، از شاعران دستگاه سردار على خان شيرانى، حاكم بنت بوده است. بلوچ در سن دو سالگى بر اثر آبله نابينا گرديد. اجداد او همگى نوازنده آلات موسيقى بوده‏اند و او خود نيز نوازنده‏اى چيره دست بوده است.

از اشعار اوست:

عليخان شيرانى تو مهربانى بسى پيران كنند ياد جوانى تمام خاك ما را سرفرازى عليخان شيرانى تو نشتى پشت قالى